Po raz pierwszy teorią długiego ogona posłużył się w październiku 2004 roku Chris Anderson (naczelny magazynu „Wired” zajmującego się nowymi technologiami) do opisania pewnych modeli biznesowych, którymi posługują się Amazon o Netflix (internetowa wypożyczalnia filmów). Głosi ona że oferowanie bardzo szerokiego asortymentu może wygenerować na rzadko poszukiwanych towarach sumarycznie większego dochodu, niż na najpopularniejszych, masowo sprzedawanych towarach.

Teoria Andersona jest całkowitym zaprzeczeniem teorii sformułowanej przez Vilfredo Pareta ponad sto lat temu w czasach rewolucji przemysłowej mówiącej, mówiącej, że 80% przychodów generuje 20% towarów. Zasada ta znana jest powszechnie jako 80/20 i na jej podstawie funkcjonuje tradycyjny handel, wielkie sieci handlowe dokonują zamówień towarów, mali przedsiębiorcy nie znający tej zasady starają się nią kierować.

Teoria długiego ogona mogła zaistnieć dzięki sprzedaży internetowej. Owszem, jeśli weźmiemy pod uwagę jednostkowe bestsellery (czyli 20%) nadal generują one wysokie obroty, ale pozostałe produkty (80%), na które teoretycznie jest znikome zapotrzebowanie mogą wytworzyć co najmniej równie wysokie obroty. I taką właśnie strategię przyjęła firma Amazon oferując miliony drobnych, wydawałoby się mało znaczących dla handlu produktów.

Na stronie ww można zaprezentować nieograniczoną ilość produktów,  nie ogranicza nas ilość półek, powierzchni sklepowej, czy magazynowej. Sprawdza się to znakomicie  przy oferowaniu dóbr niematerialnych takich jak pliki muzyczne, filmy, e-booki, audio-booki. Znika pojęcie braków magazynowych. Podstawowym powodem dla którego  dobra niematerialne idealnie nadają się do sprzedaży na zasadzie długiego ogona, jest to że dystrybutor nie ponosi żadnych kosztów, składowanie i dostarczenie takiego towaru. Innymi przykładamy serwisów wykorzystujących długi ogon mogą być iTunes czy Rhapsody